Bloggen. Dat is me wat.

Nou, waar zal ik eens beginnen. Het voelt eeuwen geleden dat ik een blogpost heb geschreven. Buiten regent het, ik zit aan mijn keukentafel met de kaarsjes aan en probeer te bedenken wat ik de afgelopen drie weken allemaal heb gedaan.

De afgelopen weken waren kort samengevat druk. Heel druk. Ik had geen tijd, maar ook geen zin om te bloggen. De eerste periode kon ik nog vullen met blogposts die ik al in het vooruit had geschreven, maar al snel waren ze echt op. Een dag zonder een nieuwe post, jammer. Komt morgen wel. Dag twee: shit, morgen moet ik echt. Dag drie? Damn, ik ben slecht. Dag vier? Jolien, laat het los. Je blog is nog altijd een hobby en je bent niemand iets verplicht.

Dus ik liet het even gaan. Gewoon even geen Twitter, weinig instagram, geen nieuwe blogposts. Niet al mijn favo blogs bijlezen aan het eind van de dag. Niet weten hoe vaak Annemerel deze week heeft hardgelopen en of The Londoner nog steeds in Los Angeles zit. Gewoon even helemaal geen internet. En dat beviel me uitstekend.

Steeds vaker merk ik dat ik er moeite mee heb dat ik veel van mijn leven online gooi. Gelukkig zeggen vrienden vaak tegen me dat als je mijn blog leest je veel over mij weet, maar eigenlijk ook nog steeds heel weinig. Het afgelopen jaar heb ik heel bewust dingen wel en niet gedeeld op mijn blog. Ik heb meer het gevoel zelf controle te hebben, omdat ik minder het gevoel heb dat ik ”moet”.

Ik heb ontzettend leuke en veelbelovende gesprekken gevoerd bij verschillende mediabureaus die mijn blog graag wilden vertegenwoordigen. Maar met die gesprekken voelde ik ook de druk op mijn schouders. Je tekent ergens voor. Je maakt afspraken. Die kom je na. Althans ik. Ik stap nooit ergens in zonder dat ik me er 110% voor kan geven. Dat zit in mijn karakter en is soms ook reuze onhandig, want hierdoor ben ik ook heel kritisch voor mezelf.

Uiteindelijk heb ik besloten bij geen van de bureaus te tekenen. Nu nog even niet. Ik heb een drukke en verantwoordelijke baan waar ik hard werk. Bijna elke avond van de week heb ik afspraken, werk en prive vloeien in elkaar over en voor ik het weet moet ik toch echt weer gaan slapen. De dagen vliegen om en ik merk dat ik daardoor het bloggen opzij schuif. Daarom teken ik de komende drie maanden nog nergens. Ik neem deze maanden als ”Jolientijd”. Tijd om te bedenken welke toekomst ik voor mijn blog zie. Tijd om eventueel te gaan verhuizen naar een andere stad (er zijn al plannen), tijd om te genieten van vrienden en familie, van de herfst, winter, schaatsen en tijd om alleen te bloggen als ik iets leuks heb om te laten zien of iets leuks om te vertellen.

Zoals nu. Ik heb vier dingen waar ik graag een blogpost over wil maken. Vandaag heb ik zin om te bloggen. Dus blog ik. Ik tik de stukken achter elkaar door alsof het niks is. Ik geniet ervan. Van mijn huis. Van schrijven, van de foto’s bewerken aan mijn keukentafel. En als ik de vier blogposts geplaatst heb? Dan zijn ze op. En op is niet erg. Wie weet heb ik volgende week zondag weer zin om te bloggen.

Laat een reactie achter

Your email address will not be published. Required fields are marked *